MarYans

 Grootvader Marcel is opgenomen op een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis, hij is de kluts kwijt.. En zijn groentewinkel. Kleindochter en verteller van dit verhaal had altijd een goede band met hem maar bereikt hem moeilijk nu.  "Ik ben er niet" zegt hij zelf. Ze bezoekt hem vaak, met haar apparatuur. Ze is audiomaker, maakt radio documentaires over vanalles wat ze niet begrijpt. En nu begrijpt ze haar grootvader niet. Herinneringen aan haar eigen opname in hetzelfde gebouw komen ook weer boven en worden verteld. Die zijn soms best heftig.  "Een jaar lang heb ik geloofd dat ik op een gezonde manier aan het leven was, wat het totaal tegenovergestelde bleek te zijn. Het werd me duidelijk dat je de wereld om je heen ook verkeerd kunt benaderen"  Wat ik zelf heel eng vind is het 'massagevoel', dat iedereen het zo'n beetje eens is maar jij denkt er anders over. En dat je dan je eigen waarheid moet verdedigen.  Is er wel één waarheid?  Bij een eetstoor...

Opgroeien in een dorp dat 'op slot' zit.. Overal bordjes met 'verboden toegang'.  Hoe is dat? Je leest het in dit boek.  Mariët Meester vertelt over haar jeugd in Veenhuizen, waar haar vader jarenlang Meester was van de lagere school.  Veenhuizen is (nog steeds) een gevangenisdorp en heeft ook een bijzondere geschiedenis. Weeskinderen uit Amsterdam werden er naartoe gebracht in vroeger tijden. Later kwamen daar landlopers bij. Daarna werden het gevangenissen.  Tegenwoordig komen ook veel toeristen naar bv het Gevangenis Museum (aanrader) en een ritje in een echte 'boevenbus'. Met diezelfde boevenbus ging de kleine Mariët naar de kleuterschool. De huizen hebben er aparte namen die vroeger hun betekenis hadden. Zoals Bitter en Zoet (nu een hotel en verfijnd restaurant), Orde en tucht, Flink en vlug, Helpt elkander.. Leuk om es een rondleiding door het dorp te doen!  Het was vroeger dus alleen toegankelijk voor de bewoners, die allen een baan hadden in het dorp. Kw...